kapı
çıkışsızlıksa yaşadığın ve çıkış arayışıysa yaşamın,yorulabiliyor insan bazen.önüne diziliveren çözümlerden birini tercih etmek zorunda hissediyorsun kimi zaman.karanlıkta yüzü seçilmeyen biri kulağına fısıldıyor yapmaman gerekenleri ama sanki yapmanı istermişcesine.hiç yoktan ölümü aklına getiriyor her şeyin kurtuluşuymuş gibi.diyor ki günahların daha azken -nereden biliyorsa- vazgeç diyor yaşamaktan,bekle dibi olmayan geleceği.
ölmek sadece toprak örtünmek olsa kolay olurdu; fakat düşünülenler,akıldan hızla geçenler ve nefes aldıkça hissedilenler beynin karar aşamasında değişik renkli sayfalar sunuyor durup dururken.demli bir çay kokusuna tav oluveriyorsun.
kendini kandırmayı ne zaman bırakır bir insan bunu bilemiyorum.burun delikleri tıkanıncadır belki kim bilir?ki zaten koku da nefes de alamazsın.hayat koku almaya eşdeğer sanki.
